บทที่ 6 บทไม่มีชื่อ

"โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ ฮือๆ "ซะที่ไหนล่ะ เรื่องคนจะร้องไห้ ฟ้าจะผ่า ฝนจะตก เมียจะคลอดลูก น้ำจะท่วมโลก มันห้ามกันไม่ได้นะเว้ย

"......................"ผมเห็นมันทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก รู้แล้วครับจุดอ่อนมันคงอยู่ที่น้ำตา ยิ่งคิดได้แบบนั้นผมยิ่งแหกปากเสียงดังเข้าไปอีก คุณต๋ำร๊วจจจจ คุณตำรวจ คุณต๊ามร๊วจจจจจจ(ตำรวจ) ได้ยินเสียงร้องของคนอ่อนแอไหมครับ ผมอยู่นี่ ผมอยู่ตรงนี้้ โปรดหันมามองคนอย่างฉัน มองให้ลึกลงไป ไป ไป ไป เอ้อไม่ถูกนี่ไม่ใช่เวลามาร้องเพลง ผมตัดสินใจหลับหูหลับตาแหกปาก

"ฮือออออออออออ ฮืออออออออออออออออ แงงงงงงงงงงงงง ฮึก ฮึก"ผมเผยอเปลือกตามองใบหน้ามึนของมันแล้วหลับหูหลับตาร้องต่อไปสะอึกสะอื้น พูดไม่รู้เรื่อง

"ปะ ฮึก ปะ ฮึก ฮืออ ปะ ปล่อย กะ ฮืออออ ปล่อยกู ฮึก ปล่อยกูนะ มึงจะฆ่ากูเหรอ ฮือออ ฆาตกร ฆ่าลูกกู.. ฮึก....ละ... ลูกกูไม่พอยังจะฆ่า อึก ฆ่าพ่อของ ฮึก ของมันปิดปาก อีก ฮึก ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้"ผมยี้ตาจนแสบไปหมด น้ำตาหยดแหมะๆจนคอเสื้อเปียกหมด เสื้อขาวกลายเป็นเสื้อสีใสไปแล้ว มันคล้ายทำอะไรไม่ถูก ยิ่งเห็นแบบนั้นผมก็ยิ่งแสดงใหญ่รัชดาลัยเลยครับ ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่นา

"เลิกงอแงเถอะน่า"มันบอกเสียงแข็ง แถมหน้าตายังขึงขังดูน่ากลัวเข้าไปอีก

"แง แง้ แง๊งงงงงงง....."ยิ่งมันบอกแบบนั้น ผมยิ่งเพิ่มระดับเดซิเบล ร้องจนเริ่มแสบคอเจ็บตาของจริง หิวน้ำด้วยเพราะเสียน้ำตาไปเยอะ จากเสียงแหลมปรี๊ดที่จงใจแหกปากกลับกลายเป็นเสียงสะอื้นเข้ามาแทน ผมเสียใจตกใจจริงๆนะครับ กลัวก็กลัวคนที่นัดผมมานั่งที่นี่ก็หายไปไหนไม่รู้ นัดกันไว้ก็ยังไม่มาจนป่านนี้แล้ว หรือว่าลืมนัด แล้วเขาจะรู้ไหมว่าผมกำลังจะถูกฆ่าคาร้านอยู่แล้วและ กำลังจะโดนคนอุ้มนั่งยางจากคนตัวสูงหน้าโหดนี่ ผมคงไม่มีชีวิตไปบอกลาใครๆแล้ว ผมกอดเจ้าโตงเตงเอาไว้จนแน่น อย่างน้อย ตอนนี้มันก็อยู่เป็นเพื่อนผมไม่ห่างไปไหน ไอ้โย่งมันคงใกล้จะเหลืออดกับผมเต็มที ดูท่าทางมันสิครับ ผมเดาใจมันไม่ถูก รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกขึ้นมาทันที พยายามจะขดตัวเองให้หดลงเหลือนิดเดียว มันจะได้ไม่คิดจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ผม แต่ดูเหมือนผมจะคิดผิดคิดสั้นไปนิด มันยื่นมือยาวๆใหญ่ๆเหมือนใบพายมาหาผม แล้วกระชากผมจนปลิวติดมือมันไป ผมร้องไห้อ้าปากค้างเลยครับ

"ซิกๆ ฮึก ไอ้ไททั่นนนนน ไอ้เรียวแรงมหาศาลเอ้ย"ผมแหกปากได้แค่นั้นจริงๆ

"......................." มือสองข้างของมัน ดึงผมเข้ามาแรงจนตัวผมปลิวจากเบาะข้างๆ เข้าไปซุกที่อกหนาๆแข็งเหมือนหินของมัน น้ำตานี่เปียกเสื้อขาวๆ ของมันเป็นดวงด่างวงๆจนดูไม่ได้ จากนั้นมันก็เงียบเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

"มึงจะหุบปากได้ยัง "มันถามแบบเสียงนิ่งๆหน้าเหี้ยมๆ ตาเข้มของมันจ้องเขม็งไม่ยอมหลบสายตาไปไหน จากนั้นมันก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกไปหาเพื่อนของมันสองคนนั้น รู้ได้ยังไงน่ะเหรอครับก็จากเสียงที่มันตะคอกใส่เพื่อนมันอะ

"เออ ขับไปรอกูที่คอนโด บอกไลลาให้รอกูอยู่นั่นแล้วถ้ามันยังไม่หยุดปากพวกมึงก็เอาผ้ายัดปากมันให้เงียบ"มันคำรามบอกผ่านโทรศัพท์เครื่องหรูของมัน ผมลืมร้องไห้ต่อเพราะคำพูดของมันแท้ๆ ลองคิดดูสิครับ ดูมันก็ไม่ได้แก่กว่าผมไปซักเท่าไหร่แต่ทำไมมาดมันเหมือนมาเฟี๊ยมาเฟียล่ะ ผมนี่งงเลย ผมลืมนึกไปว่านั่งให้มันกอดมาได้มาซักพักใหญ่ๆแล้วดิ้นจนผมต้องเลิกดิ้น ตัวผมเล็กกว่ามันไม่รู้กี่เท่าจะทานแรงไหวได้ยังไง ตัวผมก็แค่หน้าอกของมันเองครับ ปล่อยไอ้มือใหญ่ๆนั่นก็จับๆ ลูบๆ คลำๆตรงเอวผมไม่หยุด ผมนิ่งจนมันทำหน้าสงสัยเข้าใส่ผมแล้วดึงตัวผมออกห่างจากอกของมัน ผมวูบหน้ามืดโดยไม่รู้ตัวเลยครับจากนั้นผมก็ดับไปเลย ผมหลับคาอกมันไปนานแค่ไหนก็สุดที่จะรู้ได้ พอรู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่โซฟาในห้องหรูแล้ว ผมยิ่งตกใจหนักขึ้น เขาลือกันว่าแถวย่านที่ผมอยู่มีพวกข่มขืนคนแบบหญิงก็ได้ชายก็ดีไม่ใรเกี่ยง หรือผมกำลังจะตกเป็นเหยื่อ ยิ่งคิดเหงื่อก็ยิ่งออก ความรู้สึกคล้ายจะเป็นลมตีขึ้นหน้าอีกครั้ง ผมใจหวิวๆจากนั้นคร่อก ไม่รู้ตัวอีกเลยว่าตัวเองกำลังจะโดนอะไร ในฝันผมได้ยินเสียงแว่วๆของผู้หญิงที่กำลังเกรี้ยวกราดโมโห กับเสียงเย็นๆแข็งๆแล้วก็เสียงคนที่กำลังคุยกัน สับสนจนไม่รู้เรื่องไหนเป็นเรื่องไหน แต่ว่า ที่นอนนี่สบายจังเลยครับกลิ่นหอมอ่อนๆไม่เหมือนกลิ่นของมินทร์ หอมกว่าเย็นกว่าสดชื่นกว่า แล้วพอผมสูดมันเข้าปอดยิ่งทำให้ผมหลับสบายขึ้นไปอีก ฝันดีครับ